Στο πλαίσιο του Hydrogen Summit 2025 που πραγματοποιήθηκε χθες στο Radisson Blu Park Hotel, από την Boussias Events διεξήχθη το fireside chat με θέμα:«Hydrogen’s Role in Strengthening Europe’s Energy Resilience: Pathways to Independence and Competitive Pricing – The H2Europe Perspective», με ομιλητές τον Μηνά Διακάκη, Senior Engineer στο Global Ships Systems Center του American Bureau of Shipping (ABS) και τον Ιωάννη Μωραΐτη, Director, CEO Communications στην Hydrogen Europe.
Ο Μηνάς Διακάκης άνοιξε τη συζήτηση θέτοντας το ευρωπαϊκό πλαίσιο του υδρογόνου και επισημαίνοντας ότι, ειδικά στη ναυτιλία, η συζήτηση δεν περιστρέφεται πλέον γύρω από το καύσιμο καθαυτό, αλλά γύρω από ολόκληρη την εφοδιαστική αλυσίδα που το στηρίζει. Με τους ευρωπαϊκούς στόχους να προβλέπουν έως το 2030 παραγωγή 10 εκατ. τόνων πράσινου υδρογόνου και επιπλέον 10 εκατ. τόνων εισαγωγών, έθεσε το κρίσιμο ερώτημα κατά πόσο η Ευρώπη διαθέτει το ενεργειακό δυναμικό και την αναγκαία τεχνολογική υποδομή – ιδιαίτερα στον τομέα των ηλεκτρολυτών, όπου η Κίνα αναδεικνύεται σε ισχυρό ανταγωνιστή. Ο Ιωάννης Μωραΐτης ανέλυσε την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, επισημαίνοντας ότι το «hype» γύρω από το υδρογόνο έχει υποχωρήσει, όχι όμως η στρατηγική του σημασία. Παρά τις γεωπολιτικές πιέσεις και τις νομοθετικές ασάφειες που επιβραδύνουν την ωρίμανση της αγοράς, η Ευρώπη εξακολουθεί να διαθέτει την τεχνογνωσία στην τεχνολογία ηλεκτρόλυσης. Προειδοποίησε όμως ότι, όπως συνέβη με τα φωτοβολταϊκά και τις μπαταρίες, η ήπειρος κινδυνεύει να χάσει το προβάδισμά της μέσα στην επόμενη δεκαετία εάν δεν δημιουργηθεί ένα σταθερό και ελκυστικό πλαίσιο για επενδύσεις.
Στη συνέχεια, ο διάλογος στράφηκε στο ερώτημα της ζήτησης: ακόμη και αν η παραγωγή φτάσει τα επιθυμητά επίπεδα, έχουν δημιουργηθεί οι προϋποθέσεις ώστε το υδρογόνο να απορροφηθεί από την ευρωπαϊκή αγορά; Ο Μωραΐτης τόνισε ότι οι στόχοι του 2022 -που τέθηκαν εν μέσω ενεργειακής κρίσης και πολέμου στην Ουκρανία- χρειάζονται επαναξιολόγηση, καθώς η πραγματικότητα έχει αλλάξει. Για την ανάπτυξη ενός λειτουργικού οικοσυστήματος απαιτείται σταθερότητα τιμών, σαφή ρυθμιστικά πλαίσια και βιομηχανικοί off-takers που να μπορούν να δεσμευτούν μακροπρόθεσμα.
Η συζήτηση κατέληξε στο ότι η Ευρώπη πρέπει να κινηθεί ταχύτερα ώστε να διασφαλίσει την ενεργειακή της ανεξαρτησία, να παραμείνει ανταγωνιστική και να μη χαθεί, για ακόμη μια φορά, η μάχη της βιομηχανικής τεχνολογικής πρωτοκαθεδρίας.
